Beste ds. Van Langevelde,

Wat fijn om uw brief te ontvangen en een antwoord te krijgen dat bemoedigt – ik werd er echt blij van! Ik wachtte uw respons eerlijk gezegd wat aarzelend af – bang dat ik vooral te horen zou krijgen hoe goed iedereen het eigenlijk bedoelt en dat ik dankbaar zou moeten zijn; ik weet immers wel dat mensen er niet op uit zijn om te kwetsen. Integendeel, ik heb vaak te maken met oprechte, lieve mensen, die gewoon niet goed weten waar ze je moeten plaatsen. Het is natuurlijk ook niet mijn bedoeling om hier een paar terechtwijzende steekjes uit te delen aan al die broeders en zusters, die niet verder lijken te kijken dan hun neus lang is. Dan zou ik wel het één en ander terug kunnen verwachten, want ik ben zelf ook niet vrij van vooroordelen en overgevoeligheid.

Verrassend en verfrissend
Uw opmerking dat u zelf ook meestal dacht in termen van ‘het is niet goed dat de mens alleen is’, herken ik wel als één van de vele bezorgde of vermanende dingen die in de loop van jaren tegen me gezegd zijn. Vreemd: ik heb die tekst zelf nooit gelezen als een soort gebod of zelfs het neerleggen van een norm over wel of niet trouwen. Ik las hem altijd in de context van de eerste mens die als enige van zijn soort de aarde bewoonde en niemand had bij wie hij herkenning en erkenning kon vinden. God haf hem een vrouw en daardoor kon de opdracht ‘wees vruchtbaar en vervul de aarde’ gestalte krijgen. Ik vond het trouwens verrassend en verfrissend om te lezen dat de Here als antwoord op zijn één-zaamheid aan de mens éérst de dieren gaf.

Geschapen om God te eren
In mijn eerste mail schreef ik dat juist kerkmensen soms alleengaanden als mensen met een tekort  zien, terwijl de geseculariseerde wereld er beter in slaagt om ons gewoon naar waarde te schatten. Dat heeft mij altijd verbaasd. We leven in een wereld die bol staat van hang naar erotiek en die schamper lacht om mensen, die seks als iets zien dat in het huwelijk thuishoort. Toch accepteert diezelfde wereld mij op een manier die me ontwapent, terwijl de kerk er vaak in slaagt om me het harnas in te jagen. We zijn leden van een gemeenschap die beweert dat ‘ons leven Christus is’, dat niets belangrijker kan zijn dan het eren van God in ons leven. Ik denk in dit kader vaak aan Augustinus’ woorden:  ‘Onrustig is ons hart totdat het rust vindt in U, o God’. Het woordje ‘onrustig‘  vervang ik voor mezelf ook wel door ‘onvervuld’. Mijn zelfwaarde heeft daarmee te maken. Ik heb moeten accepteren dat ik niet zou trouwen, dat ik in ieder geval geen eigen kinderen zou hebben, maar – hoe erg ik dat soms nog steeds vind – ik (en wij allemaal) zijn in de eerste instantie voor iets anders gemaakt: om God in ons leven te eren. Ik schiet daar dikwijls jammerlijk in te kort, maar het geeft me niettemin volop reden om me vervuld te voelen en vrede te ervaren.

Niet minder omdat …
God heeft in zijn wijsheid  mij tot een vrouw gemaakt – en dat ben ik: met volle teugen en ervan genietend in dankbaarheid. Ik ben niet een beetje minder vrouw omdat ik geen kind baarde of om welke andere reden ook, die mensen soms aanvoeren om je als alleengaande niet helemaal serieus te nemen. Uw zinnetje ‘God zelf heeft je lief’ heeft daarom veel voor mij betekend, want u plaatste me hier in de positie die we allemaal zo nodig hebben. Je kunt echt voluit een zinvol leven leiden zonder partner, zonder kinderen – als je maar Zijn geliefde mag zijn. Zonder dat is ons leven totaal onvervuld, echt een dorstig land waarin je zoekend rondzwerft.

Wat fijn dat ik het allemaal een keer mocht zeggen en delen! Ik wens u in uw werk en gezin alle goeds toe!

Hartelijke groet,
Henrike van Beek

(Voor De Wekker correspondeert Henrike met ds. A.P. van Langevelde onder pseudoniem.)

Beste Henrike,

Zojuist las ik in het Bijbels dagboek van ds. P.L. de Jong: ‘Zeg elke dag minstens één keer tegen jezelf: “Ik ben een kind, door God bemind.” Wat je verder nog bent of niet bent, kan daar nooit tegenop.’ Het verraste me dat ik dit las vijf minuten voordat ik jou ging antwoorden.

Je brief bemoedigt me! Je bent, als ik me niet vergis, een sterke vrouw. Sterk omdat je je eigen kwetsbaarheid durft te erkennen, maar ook omdat je daarmee niet vlucht in zelfbeklag, maar tot God die je leven bestuurt. ‘Ik geloof dat wij tevreden moeten zijn met ons leven’, schreef je in je eerste brief. Dat geloof ik ook. Een mens mag bloeien op de plek waar God haar of hem heeft gezaaid.

Het komt je niet aanwaaien
Ik wil daar wel bij zeggen dat zo’n levenshouding je niet komt aanwaaien. Je moet dat leren. En leren gaat niet zelden gepaard met het gevoel: hier heb ik geen zin in, of: dit is voor mij te moeilijk! Ik lees in je eerste brief dat je 49 jaar bent. Dat betekent dat je in verschillende levensfasen wellicht al hebt geworsteld met onvervulde verlangens. Gaandeweg is er rust gekomen. Ik weet niet wat er aan die rust allemaal aan onrust is voorafgegaan, maar ik kom heel wat mensen tegen die op de weg naar zelfaanvaarding worstelen met twijfel, boosheid en zelfs depressiviteit. Die onrust mag er wat mij betreft zijn! Ze is zelfs een stukje werkelijkheid dat niet los staat van de ‘droom’ die God voor ieder mens heeft. Hij heeft ons gemaakt om Hem te eren, schrijf je. En inderdaad: dat gaat voorop! Maar wat je daarna leest in Genesis 2 is ook waar: ‘Het is niet goed dat een mens alleen is’. Ik heb dat in mijn vorige brief wel in zijn context geplaatst, maar niet weggegumd.

Begrip
Waarom ik dit schrijf …? Om duidelijk te maken dat ik alle begrip heb voor alleengaanden, die misschien nog niet zo ver zijn als jij. Voor hen is de één-zaamheid een stukje rauwe werkelijkheid waarmee ze maar geen vrede kunnen sluiten. Ieder jaar weer is de vraag: met wie ga ik op vakantie? Ze huilen misschien als een goede vriendin zegt dat ze in verwachting is. En het bed is altijd koud. Je hoort in onze tijd nogal eens over happy singles. Zulke mensen zijn er. Ik ken ze ook zelf. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de meesten van hen door deze typering een tijdelijke situatie beschrijven en niet hun identiteit. Ieder mens heeft toch - als het erop aankomt - behoefte aan liefde, die ene speciale persoon die zijn of haar arm om je schouders legt. Gewoon het warme contact van mens tot mens. Niet voor niets staan heel wat happy singles ingeschreven bij datingsites.

Niet alleen bidden, maar ook danken
Eenzaamheid is een kruis dat niet herinnert aan Gods goede schepping, maar aan de gebrokenheid ten gevolge van onze zonde. In die gebrokenheid laat God ons in zijn genade echter nog heel veel om van te genieten. Alle reden dus om niet alleen te bidden voor ongetrouwde mensen in de gemeente, maar om ook voor hen te danken en voor de kansen die zij hebben. Ze zijn niet zielig of tweederangs. Ook zonder partner en zonder kinderen is hun leven voluit zinvol. Dat leer ik vooral uit je tweede brief. Je laat me daarin zien dat ik me in mijn kijk op mensen in de gemeente minder mag laten bepalen door wat ze in mijn ogen missen en meer door wie ze in Gods ogen zijn, maar ook door wat ze met de eigen talenten die Hij hun gaf te bieden hebben. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor alleengaanden. Het geldt ook voor heel veel anderen!

Met hartelijke groet,
ds. Adriaan van Langevelde