Lawaai
Sinds een aantal weken twitter ik. Nu zullen mensen die mij een beetje kennen dat vreemd vinden, aangezien zij weten dat ik nogal kritisch ben op moderne media. Dat klopt; dat is nog steeds zo. Het betekent echter niet dat ik de middelen op zichzelf verafschuw, maar wel het ongebreidelde en kritiekloze gebruik ervan. Met alle gevolgen van dien. Jongeren van nu maken gemiddeld 5 uur en 3 kwartier per dag (!) gebruik van media. En in de praktijk zie ik wat dit met hen doet.
Laatst was ik op een seminar over social media en ook daar bleek mij weer hoe mensen het huidige gebruik daarvan als heel normaal en als kansen voor de toekomst zien. Zo vertelde één van de sprekers dat zijn neefje op een dag in een onmogelijke positie kwam te zitten. Wat was namelijk het geval? De moeder van die jongen drong er nogal op aan dat hij nu eindelijk moest deelnemen aan een gezinsactiviteit, maar voor die jongen was dat geen optie. Hij was namelijk bezig met het onlinespel World of Warcraft en hij was op een zodanig niveau beland dat hij tientallen medespelers zou duperen als hij op dat moment zou stoppen. Dat kon hij toch niet maken? Hoe kun je het laten gebeuren dat anonieme medespelers belangrijker zijn dan je gezinsleden? Een andere spreker meldde dat één van zijn kinderen had opgemerkt dat hij wat minder goed luisterde als hij tegelijkertijd met zijn iPhone in de weer was.

Luisteren
En daarmee kom ik op een probleem dat ik in elk geval bij jongeren (maar niet alleen bij hen!) signaleer. Namelijk het onvermogen om in de stilte te verkeren en in combinatie daarmee het niet meer kunnen luisteren. Ik hoor steeds meer de klacht van een ‘vol hoofd’. Mensen die voortdurend communiceren en kabaal maken, kunnen niet meer de keuze maken waar zij hun aandacht op willen concentreren, maar lijden aan de ziekte van het niets willen missen. Dat betekent ook dat alle informatie een gelijkwaardige behandeling krijgt en dat zelfs het Woord van God ter kennisgeving aangenomen wordt. Het gevaar dat op de loer ligt, is de vrijblijvendheid en de onverschilligheid die de Bijbel net zo benadert als een krantenartikel of een pagina op facebook. Op weg naar de wijsheid is echter de eerste stap stilte, de tweede luisteren, de derde onthouden, de vierde oefenen, de vijfde onderwijzen aan anderen. Kierkegaard merkte op: ‘Ik ontdekte dat ik minder en minder te zeggen had, tot ik uiteindelijk stil werd en begon te luisteren. En in die stilte hoorde ik de stem van God.’
De eerste plicht van liefde is luisteren. Jezus heeft het ons voorgedaan.

E.J. van Dijk