De tijd gaat zo snel hier in New York City. Er is hier nog anderhalve week te gaan voordat het alweer tijd voor mij is om naar huis te gaan. Dat maakt deze week wel de belangrijkste tot nu toe! Alles wat we hebben gedaan moet nu tot een eind komen. Wat heel mooi is, is dat dit de weken zijn waarin ik zie hoeveel ik heb bereikt met zo weinig. Ik kwam hier zo anders dan ik nu ben. De hele ervaring hier heeft mij van binnenuit veranderd. De kinderen voelen mijn liefde voor ze, en dat is waar omdat ik er zoveel voor terugkrijg. Er zijn een aantal kinderen die tegen mij zeggen dat het voelt alsof ik hun zus ben. En zelfs een paar die mij mama noemen. Dat is natuurlijk heel ontroerend en schattig, maar vooral hartbrekend, omdat ik hun echte moeders zie als ze hen ophalen. En dan worden ze aan hun arm weggesleurd en uitgescholden. Het is zo moeilijk om dat te laten gaan. Dit is hun wereld, zo werden zij vroeger behandeld, dus behandelen zij hun kinderen zo.

Wekelijks bereikt mijn team ongeveer 1100 kinderen, dus die zie ik allemaal in vier dagen. En in de zomerstop die gaat komen, zullen statistisch gezien 1 of 2 van deze kinderen overlijden aan wat dan ook: moord, een ongeluk. Dat maakt het heel moeilijk om ze gewoon te laten gaan. Maar het doet me wel stilstaan bij het feit dat als wij er zijn, het hun laatste kans kan zijn om het woord van God te horen, of onze laatste kans om ze een knuffel te geven en te zeggen dat we van ze houden. Het werk dat hier gebeurt is echt goed, en wordt ook gezegend. Dus houdt Metro Ministries in uw gebeden. Als u meer informatie wilt, zie metroministries.org , of als u geïnteresseerd bent in mijn volledige blog: naomigoesny.waarbenjij.nu