jaargang 130, nr. 15, 23 juli 2021

De universiteitsstad Leuven in België ligt op nog geen drie uur rijden vanaf Utrecht, en een van de voertalen is er Nederlands. Toch is het echt buitenland, is de ervaring van Hélène en Matthias Selderhuis (beiden 33). Zij wonen sinds begin 2020 op de campus van de Evangelische Theologische Faculteit (ETF). 

Hélène: “Matthias en ik hebben hier allebei een baan. Matthias is onder andere verantwoordelijk voor de studentenhuisvesting, de toewijzing van kamers en de huishoudelijke taken die de studenten moeten doen. 
Ik ben er met name voor de gasten, want we hebben ook een hotel en conferentiecentrum en organiseren veel activiteiten, lezingen, studiedagen, conferenties en studieretraites. Wij wonen op de ETF-campus in een appartement en zijn als het ware de huisouders van alle studenten, hun eerste aanspreekpunt. Eigenlijk overzien we samen alle activiteiten en faciliteiten die de ETF heeft. We bouwen zo aan de gemeenschap. Onze zoontjes Jonathan van zes en Aaron van drie zitten allebei op basisschool De Springplank in Aarschot, een van de scholen met de Bijbel in Vlaanderen. Kinderen gaan hier al vanaf tweeënhalf jaar fulltime naar school en de opvang. De Springplank is een geweldige school waar onze zoons zich allebei thuis voelen. Het is op 25 kilometer van de ETF, maar we rijden om de beurt erheen en dat werkt gelukkig goed.” 

Weg uit Utrecht
“In Utrecht-West vonden we het verdrietig als er gezinnen vertrokken uit de kerk. Waarom niet in Utrecht blijven wonen? Aan de andere kant: voor een gezin kost wonen in Utrecht moeite. Dat is jammer voor de gemeente, waarvan de kerkenraad zich soms afvraagt hoe ze kunnen voorkomen dat mensen vertrekken. Wij wilden ook echt niet weggaan, want gezinnen vormen het hart van de gemeente. En toen gingen we toch… Het kwam voor ons echt als een verrassing dat we ons geroepen voelden naar België. We voelden ons hierover erg schuldig naar de gemeente en naar de reformatorische basisschool. Aan de andere kant kwamen er zoveel dingen bij elkaar. We hadden meteen al een netwerk en contacten. We hoorden: ‘Die en die hebben daar ook gestudeerd, alsof er al een plek voor je was, je al verwacht werd’.”

“Hoe het begon? Mijn man zag dat ds. Anne van Olst, predikant van de CGK Antwerpen-Deurne en voorheen onze eigen predikant, de vacature deelde voor een echtpaar dat op de ETF zou gaan wonen. Wij hadden altijd al het idee om eens ‘iets samen’ te gaan doen, en deze vacature sprak ons aan. We namen contact op, maar hoorden een tijdje niets en vergaten het. Toch groeide het verlangen en toen we weer contact zochten, ging het snel. We verhuisden zelfs eerder dan gedacht, want ze wilden niet dat er een gat zat tussen het vertrek van onze voorganger en onze aankomst. Met Kerst namen we een besluit, eind februari verhuisden we. Tja, we zijn allebei heel flexibel, hebben niet echt een pad uitgestippeld. We zien wel wat er komt: dingen moeten gewoon gebeuren en we doen het.” 

“We hebben heel erg Gods leiding ervaren. We kenden de ETF eigenlijk niet zo goed, maar toen we in in het proces zaten, voelden we ons erg gesteund door familie en vrienden die met allerlei contacten aankwamen. We kregen het gevoel dat er een plaats voor ons was daar. Gods leiding werd voor ons nòg meer zichtbaar toen, net na onze verhuizing, de coronacrisis begon. Alle staf ging 13 maart 2020 naar huis en wij bleven met de studenten op de ETF, waar we pas vier dagen eerder waren begonnen. Die week werden al de eerste studenten ziek. Wij moesten hen in quarantaine plaatsen en verzorgen. Daarom moesten we dus met zoveel haast naar Leuven, beseften we achteraf.’’ 

Buitenland
“België voelt echt als buitenland. Het was een hele overstap. Belgen hebben een andere aard dan Nederlanders, zij vinden ons ook luidruchtig, direct. Hier is alles veel meer op afstand. Ik ben heel open en dan denken Belgen al snel dat je iets van hen wilt. Ik hoor van andere Belgen dat ook buren naar elkaar toe heel wantrouwend kunnen zijn. Nu met corona blijkt ook dat zij veel naar elkaar kijken, geen fouten mogen maken in het naleven van de coronaregels. Er wordt dan sneller de politie gebeld. Buren hier hebben ook eens de politie gebeld omdat ze zagen dat zes studenten van de ETF met elkaar iets aan het drinken waren. Ze zijn streng naar elkaar en nemen de regels heel serieus en letterlijk. Dan loopt iemand bijvoorbeeld alleen in het bos met een mondkapje op! Er is hier ook meer schone schijn: een groot huis, mooie auto voor de deur, er verzorgd uitzien, mooie kleren dragen. Ik vind ze hier materialistischer dan in Nederland. Al klinkt de taal gemoedelijk, net als in Brabant, waar ik vandaan kom, er wordt veel naar elkaar gekeken onder het mom van gezellig doen met elkaar. Het is hier een heerlijk land om in te wonen hoor, maar het is wel grappig om zo te analyseren. Je proeft ook regelmatig het chaotische, want het is vanwege de politieke structuur natuurlijk lastig beslissingen nemen op hoger niveau. Met corona bleken er negen ministers van Volksgezondheid te zijn! 

“Dan het fietsen in Leuven, een vrij progressieve stad waar fietsen wordt gestimuleerd. Maar veilig fietsen is hier een uitdaging. Ik fiets graag, maar het is echt oppassen. Ze rijden je zo van de sokken, ook als je kinderen op de fiets hebt!”  
“Vlak bij de school van onze kinderen zit een Albert Heijn, in België een van de goedkopere supermarkten. Daar gaan wij graag heen. Boodschappen zijn hier flink wat duurder, maar Belgen zijn doorgaans welvarender. Man en vrouw werken beiden meestal fulltime. Daarbij kost de naschoolse opvang maar een euro per uur en zijn bijvoorbeeld zwemles en sport veel goedkoper. Het is duidelijk dat hier veel belastinggeld wordt gestoken in jeugdwerk en onderwijs. 

Inburgeren
“Een moeder van school vroeg me eens of we niet meer wilden inburgeren, maar die behoefte heb ik niet zo. De ETF is mijn wereld en dat voelt al apart genoeg. In België daarnaast een leven opbouwen? Je hebt al zoveel aan je hoofd! Maar we kennen ook wel mensen buiten de ETF, het hoeft geen enorm netwerk te zijn. Bovendien, als ik rondom de ETF buren groet, dan duurt het wel een tijdje eer ik een groet terug krijg… Zeg ik ‘hallo’ tijdens een wandeling, dan schrikken ze, rollen ze bijna in de bosjes. ‘Wie ís die vrouw?’, denken ze dan. Af en toe heb ik wel spontane gesprekken met ouders in de speeltuin. Zo vroeg een Belgische vader me waarom ik het vuilnis hier opruimde. Maar meestal zijn de andere ouders in de speeltuin Nederlanders of andere expats. Belgische kinderen spelen veel meer in hun eigen achtertuintjes. Als ouders maak je dus ook lastiger contact, maar ons hoofddoel hier is het werk voor de studenten van de ETF. Ik vind het overigens moeilijk als afgestudeerde studenten weggaan hier. We hebben veel met elkaar meegemaakt. Je hecht aan ze, maar ze zijn hier tijdelijk en daar heb ik dan stiekem wel veel moeite mee. Ik kijk erg uit naar de nieuwe lichting studenten, maar mis de anderen. Afscheid nemen valt zwaar.” 

Heb je een advies voor iemand die in het buitenland wil gaan wonen?
“Wij vertrouwen zelf heel erg op Gods leiding, hebben geen pad voor onszelf uitgestippeld of wensen in ons leven. Ik gun dit anderen ook. Laat de dingen los, vertrouwend, met biddende handen. Weggaan uit de vertrouwde omgeving en op jezelf aangewezen zijn, geeft dan ook flexibiliteit als het anders loopt dan gedacht.”